چقدر قشنگه وقتی همه‌ی کارای آدم "رنگ خدایی" داشته باشه؛ نه فقط حرف‌ها، حتی راه رفتن. خدا تو قرآن گفته: «و لاتمش فی الارض مرحا آیه ۳۷ اسراء»؛ یعنی روی زمین با غرور راه نرو.

بعد هم وقتی از دختران حضرت شعیب میگه، یه تصویر لطیف میده از حیا: «فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍآیه ۲۵ قصص»؛ یعنی یکی از آن‌ها( به سراغ موسی) آمد، در حالی که با نهایت حیا قدم برمی‌داشت.

این یعنی حیا فقط یک حالت نیست؛ توی طرز راه رفتن آدم هم خودش رو نشون میده.

این همون حیاست که توی داستان حضرت موسی روشن‌تر دیده میشه. بزنطی روایت می‌کنه: از امام رضا (علیه السلام) پرسیدند: آیا این همون دختریه که موسی (علیه السلام) با او ازدواج کرد؟ امام فرمود: «آری!»

ماجرا این بود که دختر، پیام استخدام موسی (علیه السلام) رو به پدرش رساند: يَا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ. آیه۲۶ قصص.اى پدر، او را استخدام كن، چرا كه بهترين كسى است كه استخدام مى‌كنى: هم نيرومند [و هم‌] در خور اعتماد است بعد شعیب تعجب کرد: تو از کجا دانستی او قوی و امینه؟

دختر جواب داد: «وقتی پیام تو رو به موسی رسوندم، موسی به من گفت: از پشت سرم حرکت کن و راه رو نشون بده. من هم پشت سرش حرکت کردم؛ چون خودش کراهت داشت که در حال راه رفتن، هیکل و قامتِ من رو مشاهده کنه.»

واقعا زیباست؛ وقتی حیا به "سبکِ راه رفتن" تبدیل می‌شه، یعنی انسان نه فقط در قلب، که در تمامِ حرکاتش، آراسته به ادب الهی است.

نوشته شده براساس آیه ۳۷ سوره اسراء، آیه ۲۵ و ۲۶ سوره قصص و استفاده از حدیث امام رضا ذیل آیه ۲۵ سوره قصص در کتاب تفسیر اهل بیت علیهم السلام.

_______

*تفکر بیشتر:

من متن قرآن رو که خوندم با حیا دختر شعیب روبه رو شدم، اما وقتی در کنارش حدیث رو بررسی کردم، متوجه حیا و رفتار حضرت موسی علیه السلام هم شدم و این خیلی خیلی برام دلنشین بود!:)

به راستی که حق گفت: ...وَالطَّيِّبَاتُ لِلطَّيِّبِينَ وَالطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّبَاتِ... آیه ۲۶ سوره نور